Şu iş müracaatlarındaki mülakat (daha doğrusu tipe bakma) meselesine mutlaka bir çözüm getirilmeli.

Maşallah,ülkemizin şahlanan ekonomisi sayesinde halk ceplerini öyle bir doldurdu ki artık kimse çalışmak istemiyor...

Kırk yılın başı sıkıntıdan 'hadi bi çalışayım bari' diyenlerin karşısına da çıkmadık zorluk kalmıyor. İşverenler zaten ayrı bir uyuz. İlle tipini görecek. Yahu kardeşim cv demişsin yollamış, fotoğraf demişsin koymuş, cv'nin içine anasının nikahına kadar yazdırmışsın yazmış, daha ne ebenin örekesine gel seni bi göreyim diyorsun ki?

Ben biliyorum ne için çağırdığınızı da haydi şimdi bir şey demeyeyim..

Neyse... Sadede gelelim.

Ekşi Sözlükte iş müracaatlarında yaşanan sıkıntılarla ilgili yazılanları okudum biraz, kafama bir fikir dank etti yazayım dedim.

Sayın işveren dallamalar, işsiz insanları ümitlendirip sırf egolarınızı tatmin için o dandik ofislerinize çağırıp durmayın, milletin cebinde yol parası yok!

Altı üstü bir kişiyi işe alacaksınız 80 kişiyle görüşme yapıyorsunuz. Yapılacak iş ne? ''Raf düzeltilecek''...  Ananın a...!

Bugün şehir içinde bile bir semtten bir semte seyahat gidiş dönüş 20 lira para tutuyor.. İşsiz bir insan için 20 liranın ne demek olduğunu biliyor musunuz siz ib...eler?

Senin keyfin gelsin diye o insanların yol boyunca kurduğu hayaller...

Eve dönüşte eşi, oğlu, kızı, anası, babası ''ne oldu, ne dediler?'' diye sorduğunda o dandik surat ifadenizden her şeyi anladığı halde ''Bilmiyorum arayacaklarmış,bilmiyorum...'' deyişteki ezilmeler...

Cebinde kuruş olmadığı için mahalle bakkalına; ''İş için çağırdılar bana 20 lira verir misin yol parası yapacağım?'' derken, insan olduğu için o an kendini sokaktaki köpekten bile değersiz hissetmeler...

Cebinde az bi para varsa bile onu 3-4 gün ekmek almak için kullanacağı yerde bazı hayvan oğlu hayvanlara gül cemalini göstermek için harcarken bu da olmazsa yarın ne yiyeceğini yol boyunca hesap etmeler....

Daha epey madde yazarım buraya da anlamazsınız nasılsa. Al ulan kitap yazdım desem okumazsınız. Sizin anlayacağınız tek yöntem var; sopa!

Şimdi bana bir sürü duyar kasmayın Allah aşkına... ''Canım herkes de öyle mi sen de amma abarttın'' falan demeyin. Öyle olanlara bu sözlerim zaten, olmayanlara neden diyeyim manyak mıyım? (değilim IQ 143 şükür, ama evet deliyim)

Hazır henüz küfretmemişken önerimi de söyleyip bitireyim...

İşverenin görüşmeye çağırdığı her müracaat sahibine şehir içi görüşmelerde yol ücreti olarak zarf içinde nakit veya hesabına anında havale şeklinde (bugüne göre) 20 TL ücret ödemesinin doğru bir iş olacağını düşünüyorum. O zaman da boş vaktini eğlenceli hale getirmek için 1 günde 30 kişiyi çağırabilecekler mi görelim bakalım.

Şehirlerarası mülakatlar için ise en az gidiş-dönüş otobüs bilet tutarı kadar ödeme yapılmalı.

Bir tarafı kalkık sözde patroncukların hoşuna gitmeyecek biliyorum ama bu olacak.

Oynamayın insanlar ve hayalleriyle!

Selamlar, sevgiler..