İzmir'de bir süredir hayretle izlediğim gelişmeler var. Lafı uzatmadan hemen gireyim; CV'ler ve iş talepleri... Normaldir. Çünkü şuan ülkedeki işsiz sayısı resmi rakamlara göre 4 milyon 243 bin, CHP ekonomistlerinin hazırladığı rapora göre ise 7 milyon 724 bin kişi... İnanılmaz bir rakam değil mi! Peki, İzmir'de durum ne? Türkiye İstatistik Kurumu'na göre İzmir'de 265 bin işsiz var. Sendikaların hazırladığı rapora göre ise bu rakam 500 binden fazla... Yani, İzmir'in nüfusunun 3 milyon olduğu düşünüldüğünde her 6 kişiden 1'i işsiz ve evine ekmek götüremiyor. Çalışamayacak durumda olanları, çocukları ve yaşlıları düştüğümüzde çıkacak rakamı tahmin bile etmek istemiyorum...

Neyse, rakamlar ve rakamların hangisine inanacağımız başka bir tartışma konusu. Başladığımız yere dönelim, böylesine hayati, can yakan bir sorunun İzmir'de ele alınış biçimine... Şöyle ki; seçimlerin öncesinden beri kaynayan "işe adam koyma" kazanıyla ilgili kentteki ilk somut çıkış İYİ Parti İl Başkanı Hüsmen Kırkpınar'dan geldi. Kırkpınar'ın, geçen haftaki, "6 aydır bekliyoruz. Büyükşehir Belediyesi’ne ilettiğimiz CV’lere dönüş olmadı. İstihdam konusunda sıkıntılıyız" açıklamasını esefle okudum. İzmir kamuoyunda bu açıklamaya başka şaşıran, normal görmeyen var mı bilmiyorum. Ancak, Büyükşehir Belediye Başkanı Tunç Soyer de buna, “Kendisiyle görüştük. 6 aydır bekleyen o kadar çok CV var ki! İzmir Büyükşehir Belediyesi’nde 28 bin kişi çalışıyor. Bir 28 bin kişi daha alsak yetmez. O da biliyor, art niyet yok!” yanıtını verdi.

Absürdlük bununla da sınırlı kalmadı. Yerel bir siteye açıklama yapan Tire CHP İlçe Başkanı İsmail Güleç, çıtayı iyice yükselterek rakam da verdi. CHP'li Güleç'in, “Seçim zamanı çalışan gençlerimizden 11 kişi kadarı işe alındı. Toplamda belediyeye giren işçi sayısına baktığımız zaman, meclis üyelerimizden aldığımız bilgilere göre 50-60 civarı personel alımı yapılmış Tire Belediyesi’ne… Oyları kıyasladığımız zaman biraz bizim de beklentilerimiz var. Beklentilerimiz biraz daha yüksekti” açıklamaları sıradan politik bir atışma gibi haber mecraalarına yansıdı.

Kimse de sormadı; 'yahu kardeşim siz siyasi parti misiniz, yoksa istihdam bürosu mu' diye... Hakikaten bu ülkede, yüzsüzlük eşiği ne ara bu kadar aşıldı anlayabilmiş değilim. Gencecik, pırıl pırıl üniversite mezunları iş kuyruklarında bekleyedursun. Çocuğunun masrafını karşılayamadığı için intihar eden işsiz babalar yürekleri yakadursun... Partililer, sırf partili oldukları için ballı işlere konsun... Yani bir Türkiye Cumhuriyeti vatandaşının iş, ekmek sahibi olabilmesi için illa ki AKP'ye, CHP'ye, İYİ Parti'ye, MHP'ye üye mi olması lazım?

Siyasi partilerin kuruluş amacı nedir Allah aşkına... En solundan en sağına, dincisinden, liberaline, milliyetçisine... Hangisine sorarsanız sorun hepsi Türkiye sevdalısıdır. Türkiye'nin daha yaşanılır, refah seviyesi daha yüksek, daha mutlu bir ülke olması için çabalıyorlardır! Ama ya peki bu nedir? Politikayı işe girme aracı olarak yaptıklarının itirafı değil midir?

Her kesimden, her düşünceden insanın vergileriyle gücünü alan ve hizmet getirme noktasında olan belediyeler, niçin sadece bir siyasi parti teşkilatının üyelerini, yahut o teşkilatın CV'sini yolladığı kişileri işe almak zorundadır? Niçin liyakat, adalet ve hakkaniyet ölçüsü bir kenara atılmaktadır?

Üstelik, yıllardır kamudaki partizanca tutumu nedeniyle, haklı olarak AKP'yi eleştiren muhalefet partilerinin bu denli fütursuzca "adamcılık" yapması ne kadar doğrudur?

Türkiye bu kafayla mı dönüşecek, yönünü iyiye, güzele dönecek?

Bu anlayışla gidilecek tek bir yol var; o da karanlık! Ha derseniz ki 'her şey zaten karanlık'.. Ben de derim ki; karanlığın da karanlığı vardır...